Ronde van Vlaanderen
2 april 2011
Het is altijd leuk om een doel te hebben in het leven (ook in het fietsen) en
dat was voor mij persoonlijk dit seizoen de Ronde van Vlaanderen. Samen met
Dumo, Fred en Kev (en ook soms baron Mikele) trokken we vanaf 1 januari op pad
om de "Missie RVV" voor te bereiden.
Het was vooral voor mezelf een
uitdaging om met die jonge gasten samen te biken. Ik moet achteraf constateren
dat ik mezelf een beetje herontdekt heb. Zonder te pochen mag ik zeggen dat ik
behoorlijk kan klimmen en zeker de afstand (260km) in de benen heb maar toch.
Iedereen die het al gedaan heeft kan het weten, een marathon als deze
voorbereiden in de wintermaanden is een opdracht.
En toch, "Together we
are strong but as a team we are invicible". Samen staan we sterk, daar komt het
op neer. De weergoden zijn ons wel wat gunstig gestemd geweest. Behalve het
weekend van de brevetten 35/50 in februari viel het heel goed mee. Een
doordeweeks mailtje bracht iedereen in de stemming om er ieder week-end weer
tegenaan te gaan.
Dit alles samen zorgde ervoor dat ondergetekende bijna
3000 km op de teller had eind maart. Nu, gezien mijn leeftijd (ja, volgend jaar
50) had ik die basis zeker nodig. Op rijpere leeftijd wordt je nu eenmaal een
beetje een diesel.
De wedstrijd zelf dan maar. Zoals de voorbije maanden
was 2 april een uitgelezen dag. Droog, zonnig maar een toch tegenspartelende
wind in de eerste 100km.
Met de bereidwillige hulp van Michel geraakten
we tot in Brugge alwaar de start gegeven werd van Vlaanderens Mooiste. Het was
wel wat frisjes maar ijsbeer zijnde besliste ik toch blootsarms-en beens te
starten. In het begin ging het dan ook "verbazend goed vooruit". Onze logistieke
hulp, geprogrammeerd na 100km in Oudenaarde had het toch goed gepland. Het was
al warm dus de frisdrankjes konden we goed gebruiken. Het zwaartepunt van "deze"
Ronde situeerde zich tussen km 150 en 232 met o.a. kasseihellingen als
Kwaremont, Koppenberg, Paterberg, Taaienberg, Eikenberg en ik vergeet er nog wel
een paar... Op de Knokteberg waren onze supporters massaal aanwezig om ons een
hart onder de riem te steken ... en het deed deugd. Het hoofd is even belangrijk
als het lijf ... Van dan af stonden ze op gezette tijden aan de kant om ons te
ondersteunen, waarvoor massaal dank. Het is een ongeschreven regel in de
wielersport dat de kaap van de 200 km voor velen een hinderpaal is en het zal
wel zo zijn. Ikzelf had ook daar een moeilijk moment … op dat moment maar door
de goede basis/voorbereiding was ik er snel bovenop. Het was wel een beetje van
moeten want er kwamen nog kleppers als Muur en Bosberg alvorens we freewheelend
richting Meerbeke konden. Net voor de Leberg (op de Haaghoek) kreeg Kevin te
kampen met een kapotte ketting (oponthoud dik 3/4 uur) maar we huldigden
uiteraard het principe "samen uit, samen thuis". Ik kan hier dus al schrijven
dat we het met verve gehaald hebben, (tijd en gemiddelde zijn van onder geschikt
belang) maar toch met veel voldoening.
Ik wil van de gelegenheid gebruik
maken om mijn medemakkers te bedanken voor de vriendschap en samenwerking in de
"opbouw naar".
Het was fantastisch gasten, mersie !!!
Jullie
voorzitter, Didier.