Fietsen in Spanje

Hoe sterk is . . .
de eenzame fietser



Door een gelukkig toeval, een gezellige babbel tijdens een ’picontoertje’ langs de ’schreve’ werd ons een vakantie aan de Costa Blanca in de schoot geworpen : een 14-daags verblijf op een appartement in Torrevieja. Samen met onze vrienden, Leo en Françoise konden we er een toffe boel van maken.
Vlucht Brussel-Alicante in no time, terwijl Leo bagage en fiets meezeulde met zijn mobielhome. Schitterend weer en een dito appartement op een steenworp van strand en zee: formidabel. Een weekje kuieren hand in hand langs de esplanade en dijk, Torrevieja-city-seeing, bezoeken aan lokale markten en andere ’tienda’s’ volstonden voor een vrijgeleide voor een stevig fietsmenu voor de week nadien.
Bij montage hinderde een slepend achterwiel, een mogelijk restant van het vervoer tussen de bagage in de mobielhome. Een Mechelse fietsenhersteller, vlak om de hoek bracht soelaas. Bovendien, bij het ontvouwen van mijn plannen, gaf hij me nuttige tips voor aangename parcours. Mijn vrees, dat elke tocht een heuse klauterpartij zou worden, bleek ongegrond bij het overlopen en bestuderen van de regiokaart. Tussen Alicante en zuidwaarts Cartagena rolde zich een vlakke tot licht heuvelachtige zone van 20 tot 30 km breed tussen de zee en de ’sierra’s’ uit en naast Torrevieja situeerden zich 2 immense zoutmeren. De geografie stak muurvast in mijn geheugen-gps. Comunitat Valenciana en Provincia Murcia worden mijn fietsbiotoop.

Zaterdag 21 september
Stralend weer en vol vertrouwen zuidwaarts. De Mechelaar had me een irrigatiekanaal getipt met bezijden een fietspad cfr. onze dijken, kortom een comfort. Na een 5 tal km langs de kustweg : Punta Prima, het binnenland in, een stevig bultje en ja het Canal del Campo de Cartagena. Een vlot lopend pad, vlak als een biljart, los door de velden met rechts in de verte de sierra’s : 35 km genieten. Af en toe een kruising, dankzij de wegnummering en mijn kaart was situering geen probleem. Dorst en een lege bidon gidsen me naar een dorp in the middle of nowhere : Torre Pacheco. Muisstille siesta maar gelukkig tankstation ’REPSOL’ open met een tienda.
Digitale info: 35 graden - transpiratie navenant!!! Cola, frisdank en versnapering : het walhalla voor de velotoerist. Deze maatschappij zal deze week nog dikwijls mijn redding worden. Naar trouwe gewoonte vraag ik een ’sella’ (stempel) op mijn homologatiekaart. De terugweg loopt verder doorheen the middle, tot weer op het jaagpad. Mijn nieuwsgierigheid brengt me tot aan de oorsprong van dit kanaal, een stuwmeer boven San Miguel de Salinas. Dit laatste adjectief wijst op de nabijheid van de zoutmeren van Torrevieja. Na 120 km flamberen, een frisse zeeplons voor de afkoeling. De eerste kennismaking in het biotoop kon tellen.

Maandag 23 september
Orihuela, een stad een 30-tal km landinwaarts juist voor de sierra, intrigeert. Een stralende zon begeleidt mij tussen de 2 zoutmeren richting Los Montesinos op een fietspad langs de nat. CV90. Rustige binnenwegen dalen langzaam naar Benejuzar aan de Rui Segura. Het is aangenaam fietsen doorheen deze brede dunbevolkte vallei. Schreeuwige reclamepanelen kondigen na 35 km Orihuela aan, een cultuur-historische stad van 80.000 inwoners , geplakt tussen de Rui en de Sierra. De eerste opdracht is het Tourist Info (een ’sella’) te zoeken. Het ligt strategisch, naast het Bisschoppelijk Paleis en de Kathedraal. Een stadsplan behoedt mij in deze doolhof. Merkwaardig zijn de wegwijzers Orihuela-Costa. Hiermee wordt bedoeld, een urbanisatie langs kust op 20 km afstand van het centrum. Na een uitgebreide verkenning en een knipoog naar dichter Miguel Hernandez, fiets ik verder naar Murcia, 25 km naar het zuiden. Het is keidroog en Repsol brengt soelaas.
Het bord Region de Murcia kondigt in de verte de metropool aan. Brede lanen, Champs-Elysee-waardig trekken linten door de stad van 400.000 inw. Ogen op uw gat en opperste concentratie zijn verreist in deze verkeersbijenkorf. Een fietser is hier een rariteit. De spaanse plaatsindicaties degraderen mijn oriëntatie tot nul en de weg vragen is ook geen optie. Een lange laan, loodrecht op de sierra brengt me na een 5 km terug in een buitenwijk, Benijan, op mijn kaart te localiseren. Oef, ik ben hieruit geraakt, terug vaste grond onder de wielen! Een vlot parcours leidt terug door de Segura- vallei, langs de andere oever. In Hurchillo kies ik voor een beklimming naar het stuwmeer Padrera, een aanrader van de fietsmecanicien. Een enige ervaring in dit ongerepte landschap. Van hierboven komen de zoutmeren van Torrevieja terug in zicht. Het was 135 km genieten!!!

Dinsdag 24 september
Vandaag wijst het kompas noordwaarts, richting Elche, wereldvermaard Unesco-patrimonium. De aanloop trekt weer langs het fietspad nat. CV90. Het is een egaal vlak lint tot in Rojales, aan de oever van Rui Segura. Over een historische brug 'Elche 20 km' langs de CV 855 met een duidelijk afgelijnde fietsstrook. Onderweg, een urbanisatie Marina-Oasis maakt me nieuwsgierig. Villa’s heel of half afgewerkt ’se vendre’ brengen me kortstondig aan het dromen bah nee, laat maar.
stilaan fiets ik tussen de wuivende palmbomen en Moorse villa’s. Elche (ELX = Catalaans, de 2e taal in Com. Valencia !) 250.000 inwoners nadert. De niet te missen pijlen loodsen me naar ’El Palmerral’, het palmenbos, Unesco-long van 200.000 palmbomen, erfenis van de Moren. Hier is ook de vindplaats van het wereldberoemde beeld La Dama de Elche, in zandsteen van La Marina. Haar adem zou gediend hebben voor inplanting van deze bomen. Van hieruit volg ik een route uitgetekend op het wegdek en bereik zo de Basiliek Santa Maria, de place to be. In het Tourist Info : 2 zichtkaarten en mijn ’sella’. Voor Pascaline en Françoise koop ik 2 vingerhoedjes, lokale hebbedinkjes. Mijn indruk is dat een bezoek aan deze stad een must is, meer op mensenmaat dan Murcia. Het buitenrijden stelt overigens geen enkel probleem.
Op de terugweg doorkruis ik het moerassige Parc Natural del Hondo. Een immens vogellandschap dat me doet denken aan Saeftinge. Een Repsol in Dolores betekent de terugkeer in de beschaving. In Almoradi stelt ’Torrevieja 25 km’ me gerust. Via weer een andere binnenweg (Algorfa) komt de Mare weer in zicht. Een toeristische ervaring van 91 km.

Woensdag 25 september
Vandaag wijst het kompas pal zuid richting Cartagena. Hoewel de kustweg N332 af geraden werd wegens de drukte is mijn zelfvertrouwen dermate gevorderd dat het er maar op waag. Stroken met en zonder fietspad wisselen af langs het gedisciplineerde autoverkeer. Links fonkelen witte zonnesterretjes op het azuurblauwe water. Fietstoerisme is genieten!!! Het 1e stadje, die naam waardig is San Pedro del Pinatar. Een moderne tempel, een miniatuurversie van de Gouden Moskee verdient een halte. Een biljart vlakke weg langs de Mar Menor leidt naar San Javier. Een bedrijvig marktje noopt tot middagverpozing en mijn ’sella’. Aeropuorto San Javier-Murcia trekt mijn aandacht.
Deze internationale luchthaven ligt langs de binnenzee tot in Los Alcazares. Hier waan ik me precies in Knokke : mondaine strandglitter, parelende cocktails . Enkele km verder een tweesprong : rechts Cartagena 20 km, links La Manga 15 km, een schiereiland, de ZO-punt van Spanje. De dagteller staat op 50 km, het verstand zegt : genoeg, retour! Kaartgewijs bepaal ik een andere terugroute door het binnenland. Via Dolores (ditmaal in Pr Murcia!) richt ik op de Cabezo Gordo, een eenzame bult van 309m hoog langs het irrigatiekanaal, mij reeds bekend van zaterdag. Een kilometerpaal wijst 39 km aan. Bij Pilar verlaat ik het jaagpad voor een Repsol-stop. Enkele stofferige wegels leiden terug naar het kanaal. Ik ken de streek al lijk mijn broekzak! In Villamartin rechtsaf en doorheen de residentiewijken en urbanisatio’s bol ik Torrevieja binnen.
Licht geroosterd na 102 km Spaanse zon langs de Costa Blanca. Donderdag 26 september In tegenstelling tot gisteren, nu het kompas strak noord. De kustweg N332 leidt via La Mata naar Guardamar. Een interessant stadje (17000 inw) aan de monding van Rui Segura. Het hagelwitte zandstrand van 11 km is een van de parels van de Costa Blanca. Een levendige jachthaven dobbert langs de pier tot een vuurtoren, diep in zee. Van hieruit ontvouwt zich de magnifieke kust van Santa Pola tot Torrevieja. Op de andere oever, bij de monding biedt een naaktstrand ook zijn charmes. Kijken mag, aankomen niet (onmogelijk te bereiken!) De glooiende duinenrij, bebost met oude pijnbomen leidt naar La Marina, een pittig stranddorpje gekend in onze regio. Hier is het genieten tussen de andere toeristen : een parasolleke, een cola met pizza en de noodzakelijke ’sella’. Dolce farniente, kilometers zijn bijkomstig. Het oorspronkelijk idee, een Alicante-bezoekje, smelt onder zon. Landinwaarts Elche binnenfietsen langs een andere zijde lijkt beter. Ook bij de 2e doortocht imponeert het ’Palmenbos’. Een terraske in centro touristico : super!!! Een kleine blik op de kaart biedt een alternatieve terugweg. 'Saeftinghe' heb ik al gezien, dus nu langs de sierra richting Crevillente. Rustige, vlotbollende wegen naar Catral. Gelukkig is Repsol alomtegenwoordig! Almoradi , de Rui Segura over in Benejucar en de gekende finale naar Torrevieja. Een schijnbaar zorgeloze rustdag maar toch 102 km. De 4 windstreken zijn verkend en de geografie zit muurvast in mijne gps : morgen is het een effectieve ’break’.

Zaterdag 28 september
Voor deze laatste rit biedt me de kaart niet veel verrassingen meer. De fietsmecanicien stelde wel nog een apotheose voor nl. een tocht rond het stuwmeer Embassement Pedrera. Ik had wel al even van de schoonheid geproefd bij een vorige passage.
Vanaf de kustweg gestaag 3-4 procent omhoog tot San Miguel de Salinas. Achterom zakken de costa en mare dieper weg, vooruit kaal tot rossig struikgewas, zeg maar . . . onherbergzaam. Motards en collega-cyclo's dalen en stijgen, blijkbaar het trainingscircuit. Bij het overschrijden van de top, na 7 km plots een blauwe, zilte spiegel, blakend in de zon. Magnifiek, als een octopus met tentakels. Deze site is enkele foto’s waard. Na een kwart ronde (4 km) duik ik het ruige binnenland in, een tobogan richting Zeneta. De wegmarkering verandert : CV wordt RM Valenciana-Murcia. Een Repsol-station in Beniel nodigt uit tot middagpauze : koele cola en mijn ’sella’. De Segura ligt vlakbij, brug over en rechts nog eens naar Orihuela. De eerste charmante indruk van deze stad wordt bevestigd. Ik heb nu 60 km dus een ommetje kan er nog af. Ik volg de rivier met links de sierra tot in Callosa (camina Santiago Compost!) en verder tot Dolores. Zo zit terug op de retour vanuit Elche. Almoradi en Benejuzar klinken al bekend. Via Los Montesimos rij ik nog eens tussen de 2 zoutmeren van Torrevieja : een prachtig panorama. Hier is het een week geleden begonnen. De cirkel is rond : 104 km.
Onder een stralende zon heb ik gedurende 6 ritten een ruig, speels en leerrijk landschap ontdekt in totaal 698 km. Ik heb ZO-Spanje ervaren op mijn manier, deze van de eenzame fietser!

Karel

Naar boven