Ronde van Vlaanderen

2 april 2011

Het is altijd leuk om een doel te hebben in het leven (ook in het fietsen) en dat was voor mij persoonlijk dit seizoen de Ronde van Vlaanderen. Samen met Dumo, Fred en Kev (en ook soms baron Mikele) trokken we vanaf 1 januari op pad om de "Missie RVV" voor te bereiden.

Het was vooral voor mezelf een uitdaging om met die jonge gasten samen te biken. Ik moet achteraf constateren dat ik mezelf een beetje herontdekt heb. Zonder te pochen mag ik zeggen dat ik behoorlijk kan klimmen en zeker de afstand (260km) in de benen heb maar toch. Iedereen die het al gedaan heeft kan het weten, een marathon als deze voorbereiden in de wintermaanden is een opdracht.

En toch, "Together we are strong but as a team we are invicible". Samen staan we sterk, daar komt het op neer. De weergoden zijn ons wel wat gunstig gestemd geweest. Behalve het weekend van de brevetten 35/50 in februari viel het heel goed mee. Een doordeweeks mailtje bracht iedereen in de stemming om er ieder week-end weer tegenaan te gaan.

Dit alles samen zorgde ervoor dat ondergetekende bijna 3000 km op de teller had eind maart. Nu, gezien mijn leeftijd (ja, volgend jaar 50) had ik die basis zeker nodig. Op rijpere leeftijd wordt je nu eenmaal een beetje een diesel.

De wedstrijd zelf dan maar. Zoals de voorbije maanden was 2 april een uitgelezen dag. Droog, zonnig maar een toch tegenspartelende wind in de eerste 100km.

Met de bereidwillige hulp van Michel geraakten we tot in Brugge alwaar de start gegeven werd van Vlaanderens Mooiste. Het was wel wat frisjes maar ijsbeer zijnde besliste ik toch blootsarms-en beens te starten. In het begin ging het dan ook "verbazend goed vooruit". Onze logistieke hulp, geprogrammeerd na 100km in Oudenaarde had het toch goed gepland. Het was al warm dus de frisdrankjes konden we goed gebruiken. Het zwaartepunt van "deze" Ronde situeerde zich tussen km 150 en 232 met o.a. kasseihellingen als Kwaremont, Koppenberg, Paterberg, Taaienberg, Eikenberg en ik vergeet er nog wel een paar... Op de Knokteberg waren onze supporters massaal aanwezig om ons een hart onder de riem te steken ... en het deed deugd. Het hoofd is even belangrijk als het lijf ... Van dan af stonden ze op gezette tijden aan de kant om ons te ondersteunen, waarvoor massaal dank. Het is een ongeschreven regel in de wielersport dat de kaap van de 200 km voor velen een hinderpaal is en het zal wel zo zijn. Ikzelf had ook daar een moeilijk moment … op dat moment maar door de goede basis/voorbereiding was ik er snel bovenop. Het was wel een beetje van moeten want er kwamen nog kleppers als Muur en Bosberg alvorens we freewheelend richting Meerbeke konden. Net voor de Leberg (op de Haaghoek) kreeg Kevin te kampen met een kapotte ketting (oponthoud dik 3/4 uur) maar we huldigden uiteraard het principe "samen uit, samen thuis". Ik kan hier dus al schrijven dat we het met verve gehaald hebben, (tijd en gemiddelde zijn van onder geschikt belang) maar toch met veel voldoening.

Ik wil van de gelegenheid gebruik maken om mijn medemakkers te bedanken voor de vriendschap en samenwerking in de "opbouw naar".

Het was fantastisch gasten, mersie !!!

Jullie voorzitter, Didier.

Naar boven