Parijs - Roubaix


6 juni 2010

Op dinsdag 11 mei krijg ik een mail van mijn collega-president van Velo Club de Roubaix ... met de vraag of we zouden deelnemen aan hun fietstochtje op 6 juni. Haha, een bijna gelukt ’grapstje’ van de Francis. Met de glimlach en met trots kan ik hem meedelen dat we met 75 fietsers zullen zijn en dat ik op vrijdag 14/5 afkom naar de piste om ons in te schrijven. Tot zover de enigszins ludieke voorgeschiedenis.
Blijkt ook dat ’dat fietstochtje’ een kanjer is van 260km. met nogal wat schots en scheve ’bultjes’, met name een slordige 49 km in totaal aan kasseitjes. Nu, als je er als club voor de 26ste keer naartoe trekt, weet je het onderhand wel.
Zo rond half maart begin ik er meestal aan - mails versturen naar clubs en meefietsers uit het verleden - maar ook naar mensen die ik in de loop van het jaar tegengekomen ben en waarbij die mythische rit nogal vlug en vaak ter sprake komt. Ik mag zeggen dat die voorbereidingsperiode eigenlijk even leuk is dan de rit of de dag zelf, ook al kruipt er ontzettend veel tijd in.
Geen jubilarissen dit jaar maar wel een pak debutanten w.o. van SK Heusden ’de Joeri’ en ’Fredje’. Ook ’Schoentsen’ wordt aan het werk gezet want hij mag maar liefst 40 kasseien prepareren.
Jammer genoeg haken er 2 SK-ers af op het laatste moment; ’Dumo’ met een gebroken sleutelbeen en ’Cyriel’ wegens de val van vrouwtje Monique.

Wat de weersvoorspellingen betreft kan het een paar dagen voor afreis nog alle kanten uit. Ik beslis geen sites meer af te schuimen want geen enkele is het met de andere eens. Stiekem hoop ik toch op een halfnatte/halfdroge P-R, gewoon omdat het mythische van de rit dan nog wat meer in de verf gezet wordt.
We vertrekken rond 1u. zondagmorgen op ’Turp’ van Heusden met 2 volle bussen, 2 volle aanhangwagens, 3 chauffeurs, fietsen, reservewielen- en banden, frigoboxen, reistassen, enz...
Ook vanuit de organisatie is er een massa materiaal mee dat allemaal netjes ter plaatse gebracht is door Marc en Brigitte, met een camionette van onze sponsor Garage De Keukeleire, waarvoor onze welgemeende dank aan Mr. Paul.
Wanneer we de parking van de supermarkt in Cambronne, startplaats sinds jaar en dag, oprijden is het er opvallend rustig. Er staan wel een paar seingevers maar die blijken te dienen om iedereen een 800-tal meter hogerop te sturen. De startstreep moest blijkbaar in laatste instantie verlegd worden. Ik besluit snel mijn fiets te monteren en ga de inschrijvingskaarten halen.
Bij mijn terugkeer krijg ik nog net genoeg tijd om me verder te prepareren want iedereen voelt het kriebelen en wil op pad. Alhoewel ik het dan zelf nog niet weet ben ik op weg om een Guinness-record te vestigen. Ik moet nl. onderweg een rooster geraakt hebben en sta amper 500m. voorbij de start al te voet. Gelukkig is onze ’kabouter Klus’ in de buurt om ook die klus in een oogwenk te klaren ?
We zijn door dit voorval wel op achtervolgen aangewezen maar bijna iedereen ’van ons’ is nog in de buurt. De eerstvolgende 2 uur, tot de 1ste busstop na 55km, zal ik me als een natte dweil voelen. Ik pieker me suf hoe het zou komen maar verder dan een blijkbaar ’fout geprepareerd eigen drankje’ kom ik niet. Enfin, ik besluit me een beetje koest te houden en hoop op beterschap. Wim vindt dat ik inderdaad ’te stil was voor goed te zijn’... Ik zal het wel goed maken.

Ik probeer bij de busstop voldoende te eten en cola (snelle suikers) te drinken ... en het helpt. Naarmate we de kaap van 100km. (en de 1ste kasseistroken) naderen kom ik er weer helemaal door. Zeker nadat we het gezelschap gekregen hebben van een blond (haar) en bruin (lichaam) poeldeke dat naderhand een Knokse airhostess blijkt te zijn. Wim merkt op dat het ineens flink kouder wordt ? maar als we de kasseistrook van Troisvilles opdraaien verbleken we toch allemaal een beetje. Ondanks het feit dat ze nog nooit op kasseien reed, peddelt ze toch iedereen vlot uit het wiel. Wat een hoogtestage op tijd en stond al niet doet ...
Wanneer we Solesmes (2de busstop na 117km.) naderen begint het licht te druppelen. Op nog geen 5 min. tijd ontaardt dit gedruppel in een zondvloed (’blaaskesregen’ in de volksmond) gevolgd door klank-en lichtspel. De moed zakt er een paar in de schoenen en ik zie het woord ’opgave’ op hun lippen.
Ik zeg niets en denk ’het waait wel over’. We (Wim, Marnix, Michel, Joeri en ikzelf) besluiten even verder te rijden tot de volgende controle van de organisatie. De regen valt op de binnenkoer van de school met nog meer bakken uit de lucht en ook de donder en bliksem blijven in de buurt. Attent en voorzichtig blijven is de boodschap.
Wanneer we de strook van Vertain (121km.) naderen staat Marnix plots aan de kant ... met een lekke band. Op de tijd dat zijn binnenband er uit is staat zijn buitenband al vol water. De volgende kasseistroken liggen er dan ook als ’bruine zeep’ (dixit Marnix) bij, aartsgevaarlijk maar we blijven allen mooi overeind.

Vooraleer we het magische ’bos van Wallers’ aansnijden word ik opgebeld door Wimpie die meldt dat de Joeri zijn wiel kapot is. Gelukkig is mijn Kathleen in de buurt die hem gaat ophalen ... en hem tot de bus in Beuvry brengt. Als we in de buurt zijn van Hornaing (km.175) komt Joeri ons plots tegemoet gereden. Hij heeft nog net de tijd om ons toe te roepen ’ik ga de Wim ophalen’! That’s what friends are for ...
Ondertussen is de regen gestopt en omdat het redelijk opgewarmd is worden de kasseien gauw droger.  Enkel de zijkanten staan vol water waardoor het constant balanceren is op de rug van de kasseien.
Toch is het nog altijd eventjes sterven op de ’pave Marc Madiot’ (man wat is dat een rotstrook - 1400m.lang), ’Mons en Pevele’ (3000m.), ’Carrefour de l’Arbre’ (felle tegenwind - 2120m.) en alle tussenstroken omdat ook de afstand stilaan een hoofdrol begint op te eisen. De befaamde ’kaap van de 200km.’ weet je wel.
Toch is het steeds weer genieten als je piste van Roubaix opdraait, een onbeschrijflijk gevoel. Ik laat Michel de ’spurt’ winnen als beloning voor zijn alweer mooie prestatie (als niet-kasseiliefhebber). Chapeau kameraad !

Enkele statistieken :

  • Er waren ditmaal 2.652 deelnemers waarvan 2.596 mannen en 56 vrouwen.
  • 1.871 daarvan reden de grote afstand (260km.).
  • Er kwamen 392 Belgen aan de start maar ook Serviers, Singapoorders, Ijslanders, Chilenen, Australiers, Amerikanen, Canadezen,...
    -SK Heusden was de 2de grootste club met 75 deelnemers ... en goed voor een mooie trofee.
  • Marnix reed zijn 7de P-R, Wim (4), Kevin (4), Michel (3), Didier (3), Joeri (1), Frederik (1) leverden ook een puike prestatie.


In de legendarische douches van de piste heb ik deze keer plaatsgenomen bij de Belg Gaston Rebry uit Wevelgem die P-R 3x won (1931,1934,1935) maar ’slechts’ 48 jaar oud mocht worden.
Geen brokken en geen breuken, dat is nog altijd de voornaamste vaststelling na deze marathon. Bij het oprijden van de piste moet ik telkens weer spontaan aan onze keizer Roger denken, de P-R ’crack’ die ongetwijfeld supporter nr. 1 was op het thuisfront. Het ga je goed, Roger !
Dank en kussen zijn er voor:

  • Brigitte en Marc voor een alweer feilloze begeleiding.
  • Marc voor de mooie kasseitrofeeën.
  • Eric en Marc voor het laden van de fietsen.
  • Eliane (foto's en gezelschap van Kathl1) en Eveline (voor het geduld en de bevoorrading).


Ook Wim, Michel, Marnix en Joeri, dank voor de aangename dag !

Ik wil eindigen met een woordje van de organisatie :
’2.652 gebeten trottoirs trotseerden straatstenen, de stormen en kasseien nat wegdek voor 31th. fietsen Parijs-Roubaix van 6/6/2010.
De warme dag op zaterdag met temperaturen in de buurt van 30 graden gaf overwegen publiceren zonnig. Maar onweer in de ochtend en zwierf de hemel eindelijk open op herhaalde stortregens tot in de late ochtend. Als de eerste stenen werden nog steeds droog ... was er niet meer de jongste en de dappere deelnemers ervaren een echte P-R Cyclo of Hell !
Zelfs als de zon verscheen remade in de middag. Gelukkig, uitglijden en vallen alleen aangemaakt geen ernstige ongeval. De buitenlandse fietsers die meer eigendom van de blokken meer dan 62% van de quota en 23 landen.
Het was vooral een dag in ’de hel’ voor fietsen begroet door 150 vrijwilligers. Maar de vreugde in beide kampen en tevredenheid voor ons een job well done.’
Meer heb ik hier niet aan toe te voegen?

Bij leven en welzijn tot in 2012 !

Uw verslaggever, Didier.

Naar boven