Parijs - Roubaix VTT juni 2011

PARIJS - ROUBAIX VTT 2011

Voor de tweede keer zakken we af richting de Hel Van Het Noorden om de vtt-editie aan te vatten. We zijn met 11 deelnemers, waarvan 7 leden van SK.HEUSDEN. Samen met 4 vrienden van Didier rijden we richting Wallers-Arenberg. Waar al snel duidelijk is dat er veel meer bikers zijn dan 2 jaar geleden. Nadat we een plekje gevonden hebben om te parkeren, kan het spel beginnen. Alles in de zakken steken, de juiste kleding voorzien, nummer aan de fiets hangen. Nog een piske doen en hop naar de start.

We gaan van start voor 120 kilometer Parijs-Roubaix, om en bij de 40 kilometer kasseien, verbonden door de nodige veldwegen. Klinkt niet alleen zalig, dat is het ook.

Na 2 km is het al van dat. HET BOS, sommige kiezen voor de kasseien, anderen rijden dan toch iets liever over het grindpadje naast de kasseien. Zelf doe ik de kasseien, het legendarische gevoel moet me door de Hel loodsen. En dit is al een goede start. Voor mij dan toch. De 4 vrienden hebben al een oponthoud door remproblemen. Ze nu toch even bij naam noemen. Hendrik en Freddy zij al eens meeggeweest, nu komen er nog Erik en Kathleen erbij. Kathleen is de vrouw van Hendrik, ze is al een beetje voor ons vertrokken en zal ook bijna de ganse dag voor ons blijven rijden. De eerst controle is al na 18 km. Vrij vroeg leek ons. Onze volgers waren ook al aanwezig met de nodige camera's. Steeds weer zeer aandoenlijke taferelen bij het zien van zoveel fotogeweld. Eliane, Kathleen, Eveline, Jolien, Michel, Ivan, Kevin en Boi (ons hondje) staan steeds weer op post om ons op te vangen. Met o.a. lekkere rijsttaart zoals we van mama Eliane gewoon zijn.

We kunnen natuurlijk beschrijven hoe het parcours eruit ziet, maar het is moeilijk je in te leven in andermans plaats. De kasseien voelen iets zachter met de vtt dan met de koersfiets. Maar afzien is het altijd, zeker zoals de wind ons bijna de ganse dag op de neus zit. Gelukkig hadden we de perfecte kopman bij. Dirk, ook wel eens kleine Bettini genoemd. En dat es ne straffe gast. Af en toe heb ik een handje toegestoken, maar zeker niet in dezelfde mate.



Dirk regelde het tempo perfect zodat de blantjes mooi samen kunnen blijven. Zelf voelde ik me al redelijk goed en liet me nu en dan eens uitzakken op een kasseistrook en de anderen eens monsteren. Didier trapt in de boter dat viel me op. Fredje rijdt goed, maar lijkt me niet zo goed als enkele weken geleden Georges volgt vlot en bij Staf kon je zien dat het tempo juist gepast was.

Maar na 54 km sloeg het weer eens tegen voor SK. Na een manoevre voor hem moet Georges bruusk remmen en maakt een harde smak tegen de grond. Met de nodige verwondingen als gevolg. De dames die volgen die boden de eerste zorgen en reden dan snel naar EHBO. Georges zou nog willen verder rijden, maar dat lieten ze niet toe. Hij moet naar het ziekenhuis voor verdere verzorging. Jammer, nu zijn we nog iemand kwijt. Kevin mocht al afhaken wegens de valpartij in Merelbeke. Dus pech blijft ons beetje achtervolgen. Allemaal een beetje "aangedaan" van de valpartij zetten we onze weg verder.

Op een klimmetje beetje verder, testen Didier en ik de benen eens, goed tempo naar boven en dan was er toch een klein beetje ongerustheid. Stafke was niet meer te zien. Maar bergop laat hij ons rijden en Dirk wacht hem op. Wat we uiteindelijk allemaal doen. Nu rijden we zelf de bevoorrading binnen. We vernemen het nieuws dat Georges naar het ziekenhuis moet. En de nodige zaken worden van auto verwisseld want Michel vergezeld hem naar het ziekenhuis. Waar ze een goed 3 uur doorbrengen. We rijden nu richting de legendarische stroken die de finale echt inluiden. We beginnen al eens te spelen en elkaar te plagen.

Maar het mag zeker zijn dat de sfeer goed zit. Stafke begint het soms wat op de heupen te krijgen maar blijft toch steeds kranig in de buurt. Na een laatste controle rijden we richting de Carrefour de l'arbre, maar eerst is er nog de strook die als voorbereiding geldt. Dit was voor Didier het sein om het gas open te zetten. Ik dacht van het gat snel de kunnen dichten, maar dat was dan toch fout gedacht. Heb pas in de laatste 200 meter van de Carrefour hem terug bij de lurven gevat. Daar zouden onze fotograven zijn, maar die waren er niet op tijd geraakt. We wachten ze op.

Ondertussen zijn Dirk, Fredje en Staf ook van die rotstrook af. Fredje mag nog eens terugkeren voor een kiekje. Showpeetje he B-) . Dan was het nog een 15 km tot in Roubaix, en we gaan die samen afleggen. Dirk en ik doen de kop, maar mijn benen waren toch al aan het verzuren van het kopwerk. Dus was ik al te blij dat Fredje en Didier een handje kwamen toesteken op het einde. Nu rest er ons nog 1 klimmetje bij het binnenrijden van Hem.

De laatste hindernis voor de piste. Daar waar we met zen allen toch trots op de prestatie een rondje rijden. De fotograven en cameraman staan al klaar en leggen onze aankomst vast op de gevoelige plaat. Na een deugddoende douche en een verfrissend pintje keren we terug huiswaarts. Met weer een grote kassei voor de club. Deze mag bij mij op de kast. Na 5 keer Parijs-Roubaix vond ik dat zo eentje daar mocht staan. Op weg naar de wagen sprinten Fred en ik nog een rondje op de piste. De uitslag gaan we hier niet neerschrijven, maar de bewijzen zijn er!

Met dank aan aan men medefietsers en natuurlijk onze begeleiders naast de fiets. En een speciale vermelding voor Dirk Byl, hij die toch bijna de ganse dag de kop heeft gedaan.

Tot binnen 2 jaar

Dumo

Naar boven