Nationale VTT happening

In een vorig verslag was te lezen hoe de eenzame fietser vocht tegen de wind, wel deze keer is het een verslagje van een eenzame biker. (voor de mensen die het niet weten biker is mountainbiker). Op de Nationale Feestdag is te Beringen-Mijn de Nationale VTT happening doorgegaan.
Ben thuis vertrokken rond 06h15 om een autotocht te doen van 125 km.
Aangekomen in Beringen werd ik vriendelijk ontvangen door de Limburgers (kom je van ver mr, welke afstand wil je fietsen mr. enz). Ik kies voor de 60km, als men de mijnterril erbij neemt is de afstand 68km.
Bijna onmiddellijk na de start kon ik me al uitleven op het parcours waar een dag later het Belgisch Kampioenschap voor de profs zou betwist worden. Een terril oprijden is niet zo moeilijk (heb dit al een paar keer gedaan bij tochten in de Provincie Henegouwen ) maar de afdalingen zijn meestal om u tegen te zeggen en deze hier kon zeker tellen. Van zodra je iets teveel aan de remmen trok had je kans om overkop te gaan of weg te slippen. Steil, Steil, Steiler. Bij de derde afdaling slipte ik en ging zonder veel erg onderuit wat me deed beslissen om hier en daar toch eens een stukje tevoet te doen.
Na 5km op en rond de terril dacht ik nu nog 60km plat en dan hebben we het gehad. We zijn hier tenslotte toch in Limburg. De inrichters hadden echter iets anders in petto.
Via vele lichtheuvelachtige single tracks in bossen reed men richting Schaffen Diest, waar er een eerste bevoorrading voorzien was. Ik zei tegen de inrichters dat ik niet had verwacht dat er zoveel kleine goedlopende hellingen zouden zijn in het parcours, waarop deze antwoorden, wacht maar tot je 500m verder bent! En inderdaad na een korte beklimming kwam ik uit in een bos waar ze een parcours hadden uitgestippeld om de echte biker te plezieren. Steeds op en af en oh zo plezant tot ik stilviel op een van de vele korte hellingen maar dat was geen schande, daar het over eentje ging van 33 procent.
Daarna was het heel wat rustiger en via veel veldwegen en bossen kwam ik bij de tweede bevoorrading.
Na een korte pauze en wat eten en drinken werd de tocht verder gezet met onderweg nog een parcours om als biker écht van te genieten. Daarna deden ze nog enkele zandduinen aan om zo weer aan de Mijn-Site aan te komen. De douches aan de terreinen van FC Beringen waren goed en verfrissend.
Ik, die er een beetje had tegen opgezien om maar weer eens alleen deze verplaatsing te maken, ben moe maar zeker voldaan terug naar huis gereden.

(Was de enige van de club daar denk ik, vandaar de eenzame biker.)



Bijvoegsel na het schrijven van dit artikeltje:

Volgend jaar zou ik niet meer zoveel alleen moeten biken in de zomer, zou er dan toch nog interesse komen????

Groetjes van BIKER Dirk.