Fietsstage Mojacar met Kortweg

Net zoals de vorige jaren had ik met veel enthousiasme deelgenomen aan de LM-classics. Vooreerst zijn dit perfecte organisaties met uitgebreide ravito’s en gevarieerde parcours, duidelijk bewegwijzerd. Bovendien kan men mits een ingestuurde kaart, welke 3 deelname-stempels bevat, kiezen tussen een gratis LM- trui of broek van uitstekende kwaliteit. Dit vestimentair toemaatje werd mij correct opgestuurd. Rond december ontving ik nog een LM-brief, welke ik achteloos, nieuwsgierig opende. "U bent winnaar van een fietsstage in Mojacar (Spanje)". Ik moest me wel effekes neerzetten.

De gevraagde directe bevestiging bij organisator Kortweg CT liet ik niet wachten. Een fervent wielertoerist kan in feite geen schoner prijs winnen. Bij inschrijving van de winterritjes kon ik uitgebreid kennismaken met de flyer : van 18 tot 25 april LM-fietsvakantie.715 €!!! De collega’s stelden dat een ezel altijd op dezelfde hoop schijt, maar op den duur is daar het meeste plek!!! Hierna volgde regelmatige briefing tot het afleveren van de fietsen in Londerzeel op 16-04 voor transport met de ’Kortweg- camionette’. Via enkele gesprekken tijdens de voorjaarsritten had ik mijn verwachtingen al wat gekanaliseerd. Pro was een prachtige omgeving en dito hotel, vol pension en voortreffelijke begeleiding maar. vrij fanatieke beleving en hoge snelheid in de groepen (zowel A als B) en het ’samen uit, samen thuis’-principe. De vrije vogel zou worden gekortwiekt. Afwachten dus en. gelukkig zijn dat we dit weer kunnen meemaken met dank aan de LM.

Zondag 20 april
03u00.Zalig Paasfeest!!! Alles gecomprimeerd tot 10 kg en de gekende afmetingen van de handbagage en om 3u30 richting Charleroi. Een groepje fijn gespierde sportlieden in flashy outfit begroeten me. Gesprekken over voedingssupplementen en gemiddelden nopen me tot discreet luisteren. Ik denk direct : ’Ja, dit is al van datte’. Guy De Kee, schatbewaarder van SK Heusden en reisbegeleider ziet mijn argwaan: ’Dat gaat wel over en denk er het uwe van’. Pascaline heeft snel alles getaxeerd en keert om 5u00 terug naar de paaseieren. Het in-checken verloopt vlot en het peleton kabbelt naar gate 20 van Jetairflight Murcia-San Javier. Om 6u30 ligt België onder ons. De afgeknapte nachtrust wordt gecompenseerd tot boven Torrevieja: het déjà- vubeeld van vorig jaar, nu waargenomen vanop enkele duizenden meters hoogte. Mar de Menor en La Manga naderen en om 9h 15 taxiën we San Javier in een aangename 23° binnen. Een telefoontje van uit ZO-Spanje stelt Pascaline gerust. Tijdens de anderhalf uur busreis worden de eerste contacten gelegd: ’nog niet veel kilometers of te weinig tijd gehad, forme is er nog niet’, ge kent dit opborrelend excusegevoel! Bij de kamerindeling maak ik kennis met mijn genoot: een rustig, beschaafd type. Behoudens de kluis vult hij ook 2 schappen in de frigo : supplementen en dito pilletjes. Ik verwittig hem dat ik bij een bezoek van de Guardia Civil onschuldig pleit. Om 13u00 wacht ons een stilaan welgekomen buffet.
Om 14u30 verzameling voor de inrijtocht van 65 km. Naar eigen goeddunkend worden we ingedeeld in A-(30km gemiddeld) en B-groep (iets minder). De organisatie oogt zeer professioneel: elke groep een volgwagen en 2 begeleiders en gedecideerd 2 à 2. Langs de kust vertrokken met meewind over een licht golvend parcour voel ik direct de bui al hangen: veel te rap. Ondanks aanmoedigingen en wisselende groepsposities bengel ik voortdurend aan de elastiek. Op de hellingen word ik opgewacht door ongelovige blikken. Dit is geen spek voor mijn bek! Tussen mijn zweetdruppels bemerk ik nog een lotgenoot. Zijn donkere gelaatskleur en intens gehijg verraden mogelijks nog erger. Een frisse bui met Mojacar terug in zicht brengt wat soelaas. 62 km tegen 28 gem.: ik heb de martelrit overleefd. In het zwembad kom ik terug op mijn positieve en rijpt mijn idee voor groep C. Voor het avondmaal is er een eerste grondige kennismaking en briefing in de Irish Pub.
Op basis van opgedane ervaring worden de groepen samengesteld en parcours (2 afstanden) voorgesteld op een overzichtelijke kaart. De start is zo voorzien dat beide groepen nog zullen arriveren voor het middagmaal (in Spanje tot 15u00!). ’Geen vragen, alles duidelijk ?’ Toch niet! Gezien mijn afgang deze namiddag leg ik mijn kaarten op tafel. Ik denk dat zowel voor mij als voor de groep het beter is van alleen te rijden; aan dit tempo kan ik niet genieten en telkens wachten gaat uiteindelijk irritaties losweken. Guy begrijpt me en countert het ’samen uit, samen thuis’ principe van de organisatie. Hij kent mijn kwaliteiten en gebreken en geeft mij zijn streekkaart. Mijn grote doelstelling was bereikt: gans de dag vrij genieten en dat middagmaal kan de pot op. Glunderend en vooruitblikkend genoot ik van mijn copieus avondbuffet. In tussentijd contacteert Guy me voor een 2e lid voor de C-groep. Inderdaad met Ronny, die andere drenkeling, zou ik dus ganse week optrekken: gedeelde vreugd is dubbele vreugd! Nog een koffieke bij Barcelona-Bilbao en een rustige Spaanse ’noce’.

Maandag 21 april
Goeiemorgen bij weer een overvloedig ontbijt; gelukkig voor ons competitiegewicht valt middagmaal voor de C-groep weg. Tegen 9u00 in de fietsstalling: glimmende tuigen en blinkende kuiten, melikoeken en fruit fanatiek klaargelegd, sportdrank : superprofessioneel! Voor de start nog de obligate LM-foto’s van de blauwe equipe met vanzelfsprekend het feestvarken in het midden, geflankeerd door LM-coordinator Luc Soens, die mij had uitgeloot.
Wij lieten ieder rustig vertrekken en genoten onder een stralende hemel van onze rit langsheen de kust, 35km tot San Juan. Een groepje met Ludo Dierxckens peddelt ons rustig voorbij. De eerste kennismaking met het binnenland is nogal bruusk: 3,5 km à 8 %. Boven wacht ik op Ronny en we maken wat foto’s. Fietsen is vrijheid: we duiken Pulpi, een stadje naast het parcour binnen. ’t Is middag, het zalig terrasje van La Paletta (bushokje): een koffie en de melibrokken vormen onze ravito. Via Guazamara komen we terug op het traject van gisteren. Ronny herkent niets meer! In Cuevas ligt het voetbalveld in de droge rivierbedding van de Rio Almenzora.een curiosum. Voorbij Antas genieten we ingetogen samen met een Zwitser van een kapel boven op een heuvel: een klein moment van bezinning. Via Los Gallardos bollen we om 15u30 het hotel binnen: 102 km aan 24 km/u. gem. genoten van elke kilometer!!!
Rond het zwembad zie ik collega’s rusten met kniekousen. Ik denk direct aan flubietpatiënten, maar het blijken decompressiekousen te zijn. Een leek tussen de profi’s! Bij avondbriefing krijgt ons avontuur veel aandacht. Iemand begrijpt niet hoe wij ons hotel terug vinden, gezien onbekend in deze regio. ’U rijdt zeker met GARMIN’ stelt hij. ’Nee, ik rij met TREK&"8217;!!! Het duurt eventjes tot zijn euro viel. Na het stilaan klassieke buffet, lezend de nacht in.

Dinsdag 22 april
Om 7u30 klaar wakker en een ontbijt met de gebruikelijke niet te tellen gangen. De calorieën en suikers zullen van pas komen: veel wind vandaag. Samen met Ronny, de zakken volgepropt met melibrokken en professioneel lekkers, de start langs de kust 12 km tot Vilaricos. Goed uitkijken want de afslag naar La Muleria is bij meewind zo gepasseerd. Via Los Lobos terug richting Pulpi: TREK blijft nauwkeurig op traject! Op links 18 km naar Huercal Overa, de tegenwind pal op de snuit. Een foto bij een appelsiengaard is een aangename verpozing. Zuchtend verteren we de laatste helling en rijden het stadje binnen: wat kunnen 18 km lang duren. Geijkt patroon: richting ’centro’ maar bij een rond punt.psss lek achteraan. Herstelling samen met Ronny is slechts een pitsstop. In een bar ’El Cope’ bij de kerk vullen we de reserves terug aan.
Via Santa Barbara het stadje uit en nu de Sierra Almagro, vals plat en wind tot Zurgena, een Moors aandoend dorp met dito kerk. Het blijft stijgen, 8 km tot Fuente (fontein, nu droog!), dor en eenzaam, maar zo prachtig! Van hierboven zien we de zee liggen. Haarspelbochten leiden snel Antras, het knooppunt van de fietsroutes. We dalen verder langs Vera en Garrucha naar de kust aan 45 km/u. Om 16u30 en na 112 km stallen we de fietsen. Overvloedig remmen noopt tot enige bijstand van de mekanieker, kort nazicht en alles terug op punt. Op de briefing zijn we niet langer een curiosum: we verteren vlot het parcour van de A-groep, maar zijn wat langer onderweg. GENIETEN. Na het buffet heb ik een VIP-loge in de bar voor Atl. Madrid- Chelsea. 2 koffies en na 0-0, een goeie nacht.

Woensdag 23 april
Vandaag weer een vette kluif dus dito ontbijt. Om 9u00 vertrekken we voor al de anderen: een beetje voorsprong geeft de krijger moed. De normale aanvang naar Los Galardos maar dan naar ’den Bedar’! Na 5 km met de triple rijden we ’Carneby Street’-like het dorp binnen. Heel amusant en charmant. Na technisch bochtenwerk tot El Marchal en terug keihard omhoog naar Lubrin. 15 km ruigte, maar Spaans plat langs El Pinar naar Sorbas. ’t Is middag, maar weinig vertier.bar El Coco toch open. De terugweg langs de Sierra Cabrera is niet gezeverd. Ronny ziet zwarte sneeuw. Ik zie witte sneeuw, heel ver weg de Sierra Nevada!!! We volgen een parallel langs de ’autopista Almeria’ beukend tegen de venijnige landwind tot Venta. Een stop in de 'Repsol'ravito voor vochttherapie en zuurstofruimte. 19 km naar Carboneras doorheen het Parque Nac. de Nijar vliegen tegen 45 km/u. voorbij. Nu nog de kustweg naar Mojacar .we denken aan Oostende-Blankenberge.
Maar bij het verlaten van Carboneras doemt daar plots een ’poggio’ op. De top, een brug hoog boven ons bezorgt ons wat klam gevoel. Een Portugese trotter stapt gewoon te voet verder. Komaan er tegenaan.Zachtjes komt die brug dichter en na 4 km heersen we boven over de baai van Nijar. De laatste 20 km naar het hotel zijn gewoon Spaans plat (dus geen Vlaams). We arriveren met een uitermate contente Ronny rond 17u00: 120 km op de teller. Een prachtigemaar lastige rit. Bij de volgwagens zorgen franchipanes terug voor de suikers en andere oligo- elementen. Een half uurtje in het zwembad smijt alle spieren spontaan los. Op de briefing wordt er rustdag aangekondigd.de ’profs’ moeten recupereren voor de spetter van vrijdag. Dit systeem pakt bij mij geen verf: morgen trek ik er alleen op uit. Na het copieus buffet geniet ik nog van de demonstratie R. Madrid- B. Munchen en daarna ’buena noce’.

Donderdag 24 april
Rustdag dus. Na het ontbijt vertrek ik, onbegrip en verwondering achter mij latend naar Aguilas (ttz. de kustweg naar Regio Murcia 35 km). Voor de recuperatie rijden de profi’s een galopje van 50 km op het gemak. Ik beleef een prachtige voormiddag langs de azuurblauwe Mediterannée. De provinciegrens bij het binnenrijden van Aguilas wordt uniek aangegeven, in tegeldecoratie. Middagpauze op de dijk en palmstrand bij een capucino in bar 'Dolce Vita'. Het leven is echt ’dolce’!!! Buiten Aguilas neem ik de RM 11 teneinde via een andere weg terug te keren. Na 15 km, Lorca komt steeds dichterbij, besef ik: verkeerd! Ik heb helaas een afrit gemist, vliegende vaart terug naar de kust San Juan. De terugweg is noodgedwongen dezelfde, maar het blijft genieten. Ondertussen is de wind weer opgestoken in het nadeel. In Puerto Rey valt een bord op: Playa Nudismo!!!
Ik kan niet weerstaan en bol Vera Natura binnen, een parkresidentie met strand waar naakt de regel is. Ik wil niet opvallen en volg gedwee de code. In de bar zijn jetons het betaalmiddel (kleingeld kan niet weggeborgen!). Ik pas mij aan en drink op mijn gemak een koffieke. Na 122 km bol ik Marina Playa binnen. Mijn Vera Natura-verhaal doet de anderen likkebaarden. Tijdens de briefing wordt de koninginnerit ontvouwd. Met Ronny komen we snel akkoord voor onze versie. Na het buffet nog het gebruikelijke matchke: vanavond Sevilla-Valencia. Goeie nacht.

Vrijdag 25 april
Stevig ontbijt want.de knal-etappe! Aan tafel gonst een gespannen geroezemoes. De kuiten blinken nog feller dan te voren. Wij zien dit geladen sfeertje zelfbewust af. Om 9u00 starten we richting Los Gallardos naar Antas met, hoe kan het anders, stevige tegenwind. Bij een wegwijzer in de gracht (aandacht!!!) linksaf naar Lubrin. Langs enorme olijfgaarden kruipen we omhoog beukend tegen de wind. Op 800 m draaien we rechts in dalende lijn naar Zurgena (10 km). Genieten in dit onherbergzame streek onder een stralende zon: enig! Deze keer is het marktdag en dus de bars floreren en overal goede luim. Behalve de patron van die ons bedient: was mij dat een borrequito. Hij ging de ’schade’ opmeten aan de bloembakken waartegen we onze fietsen gezet hadden! Een sight-seeing doorheen het prachtige stadje verdrijft dit ongezond voorval. Een klimmetje van een 3 km richting Arboleas leidt naar een golvende Rambla, een echte residentieregio. Een diepe golfplaat van 11 km is het alternatief voor een col van 15 km op het originele parcour.
Deze binnenweg was ook de organisatie onbekend. Half op het tandvlees bereiken we Los Molinas, een aanknooppunt op de kaart richting Lubrin: terug vaste grond onder de voeten! Langs de weg staan en liggen wat roeste borden duidend op mogelijke wegenwerken. Tot onze schade lachen we er eens mee. 5 km gravé, zand en keien en geen alternatief. Een echte beeweg gelukkig zonder platte banden tot in La Rambla Aljibe. Nu bekend terrein: El Marchal en ’den Bédar’ in omgekeerde richting van vorige keer. De laatste 4 km klim leidt weer naar ’Carneby Str.’.
Een frisse cola op het panoramisch terras van bar 'El Paso' is de beloning. Via Turre naar Mojacar en tegen 18 h zit de knalrit erop ( 127 km). "t Was gene zever!!! Overschot van franchipanes en melibrokken in de fietsstalling bij de volwagens vullen de lege energietanks. Op briefing hangt een geur van wierook en een wolk van narcisme; maar ieder heeft het verdient!!! Het avondbuffet smaakt dubbel zo goed en Elche-Levante met capuccino sluiten deze superdag af.

Zaterdag 26 april
Vandaag de afsluiter naar Carboneras en terug. Het binnenrijden van deze stad wordt als een ’muur’ beschreven, voor ons heeft deze ’poggio’ geen geheimen meer ( cfr. woensdag). Met zware benen slepen de meesten zich naar de ultieme groepsfoto. A- en B-groep starten furieus, wij bedaard, iets rustiger. Het gonzen van de wielen langs de kust bedwelmt. In Sossimo worden de eerste bollenpunten toegekend, voor de insteek naar de ’poggio’. Op de top openbaart zich de prachtige baai van Carboneras en het ’Parque Nijal’: een panoramisch schilderij. Een forse afdaling leidt langs de esplanade doorheen de haven. De 100m hoge schoorsteen van de cementfabriek is het referentiepunt voor de streek. Wasbordgewijs doorheen het ’Parque’ bollen we tot op het strand van Agua Amarge. Op het terras van bar ’La Plaza’ in het ’centro’, drinken we ons middag-apero. Tijd voorde retour, noodgedwongen langs dezelfde weg . Tijdens de 'poggio' worden we ingehaald door de B- groep, waarvan de snelheid beduidend lager ligtdan door ons verwacht.
Op de top, tijdens de versmelting nemen we afscheid van dit natuurfenomeen met enkele foto’s van Guy, de kiem van de C-groep. Tegen 13u30 blaast de wind ons na 70 km de fietsstalling binnen. Het inladen kan beginnen. Het buffet laat ik voor wat is, een uur platte rust is meer welkom. Een fietsstage van 713 km schreeuwt om rust en recuperatie. In de vooravond lijkt een bezoek aan het dorp Mojacar nog een must. Na wachten op de bus die niet kwam, een wandelingske van 6 km, de laatste steil omhoog. De beloning was een prachtig uitzicht van de vallei tot Bedar, wegdromend in onze tochten. Een kaars in de kerk symboliseert nogmaals mijn dankbaarheid en het geluk voor deze onvergetelijke vakantie. Op de terugweg kan ik wel op een bus wippen tot ons hotel Playa Marina. Alle gewrichten nog eens los in het zwembad en de laatste briefing voor de vertrekschikkingen in ’The Irish Pub’ starten de decompressie. Het avondmaal was in een feestverpakking met een verpersoonlijkt, uitgebreid taartenbuffet: extra suikers waren bij iedereen welkom. Bij de aanvang van het feestgedruis zoek mijn bed op: alcoholische zelfbeloning hoef niet meer voor mij!!! Die tijd ligt hopelijk definitief achter de rug.

Zondag 27 april
Keivroeg ontbijt. 6u00! Kasten leeg, valiezen vol en om 7u00 de transfert naar aeroporto Murcia-San Javier. De vlucht is om 9u50, dus ruim de tijd om onder een stralende zon te mijmeren van een weekje ’leven als een prof’, een enorme ervaring. Nochtans, onze ’thuis’ roept al en dromend in de wolken kan Charleroi liefst zo rap mogelijk in zicht komen. Landing om 12u40 en 2 dagen later fiets afhalen in Londerzeel.

DIT WAS HET!!!.

Tot nog eens.? Misschien.

Naar boven