SK Heusden

Officiele site

Invasion "Côte d’Opale"

14-15-16 juni 2019



by the "SK.HEUSDENFORCES"


Tijdens de nieuwjaarsreceptie kondigde Brigitte aan dat de jaarlijkse meerdaagse clubuitstap naar Hardelot (Pas-de-Calais) zou georganiseerd worden. Ik had hier direct oren naar. De Opaalkust is de geboortestreek van Pascaline en heb ik derhalve diverse keren bezocht, zowel met de auto maar nog veel meer met de fiets. Het wordt als het ware thuiskomen.
Het verblijf werd vastgelegd in hotel Regina (Hardelot-Plage), gelegen in een bosrijke omgeving welke na enkele km uitgeeft op de dijk, strand en zee. Uit mijn geheugen filterde ik enkele aangename herinneringen aan mijn fietstochten in deze regio en schreef me direct in. Ik stond zeker niet alleen met mijn enthousiasme, want enkele broedden reeds op de logistieke organisatie. Chauffeurs, actief bij vorige organisaties, meldden terug "stand-by": en mobiliseerden reeds cliënteel voor de verplaatsing. Gezien mijn goede ervaringen (cfr 11-Stedentocht en Retie) en collegialiteit boekte ik snel het "team Cyriel". So far, so good!
Naarmate het seizoen vorderde vernam ik dat inschrijvingen vlotjes verliepen en kwamen wat praktische schikkingen aan bod. De meeste deelnemers waren gekoppeld, dus enkele "einzelgängern" moesten de kamer delen. De pijprokende Walter, een vlotte praatgezel op de clubfeesten werd mijn compagnon. Onmiddellijk werden duidelijk afspraken gemaakt: rookverbod op de kamer. Directe instemming betekent "goede vrienden"!
Bij een midweekritje in mei begon het me te dagen dat ik voor de auto van Cyriel op de reservelijst stond: een vrouwelijk lid met een lange staat van dienst zou mijn plaats innemen. Hij stelde dat hij sinds ik weet niet hoe lang niets van mij had gehoord. Geen paniek: plan B ontvouwd, een gedachte die reeds lang in mijn hoofd speelde.
Google-maps vertelde me dat de afstand tussen Hardelot en het station van Ieper ong. 125 km bedroeg. Bijgevolg lag de oplossing voor de hand: vrijdag een treinrit St-Niklaas naar de Kattenstad en van daar uit een fietstocht door de Nord en de Pas-de-Calais. Gezien mijn ervaring in deze regio en mijn toeristische kaartjes was het traject vlot getekend. Geen rancune, ik maak er wel iets moois van. Brigitte stelde voor om mijn bagage mee te nemen met de auto, zodat enkel het allernoodzakelijkste in mijn rugzak moest. Dit systeem kwam me ook goed van pas voor de terugkeer. De groep kwam zondagnamiddag naar huis terwijl ik een dag langer bleef genieten. Mijn terugkeer op maandag zou omgekeerd verlopen: eerst een fietstocht naar Ieper en dan de trein. Ik kwijlde al op voorhand van mijn exclusief experiment.

Vrijdag 14 juni
Onder dreigende wolken fiets ik rond 7u30 naar het station. Ik neem de trein om 8u02 en misloop wel mijn 65+-korting, maar op deze wijze win ik een uur voor mijn fietsavontuur. In Gent-Dampoort tikken de bolle regendruppels tegen het raam… Weersvoorspelling shit, nee toch! Boven Kortrijk jaagt een lachende zon de doorweekte demonen weg: fietsoptimisme in het zenith.
Om 9u40 start onder stralende zon op het perron de uitdaging. Ik rij vlug Dikkebus binnen, waar de vele met watergevulde bomkrakerputten getuigen van de gruwelen van de Groote Oorlog. Mijn kleine versnelling brengt me naar de top van de Scherpenberg, van waaruit de Franse vlakte wenkt. Voorbij Loker heet een imposant bord me welkom in "La France". In Belle of Bailleul waan ik me nog steeds in Vlaanderen. Het belfort en het marktplein zijn kopie conform onze middeleeuwse steden. Via Meteren passeer ik de Mont des Cats, waar ik begin mei nog enkele dagen verbleef in de abdij. Voor mij doemt de Casselberg op. Ik laat op deze 171m hoge puist vrolijk rechts liggen en doorkruis enkele dorpen met Vlaamse voorgeschiedenis: Questre, Vleete, Hondeghem. Een nijdige klim naar Ebblinghem herinnert dat de Nord een forse golfplaat is. Boven beland ik op de drukke weg naar Hazebrouck: rap wegwezen. Een smal baantje naar Wandrecques brengt de verlossing. Gevoelsmatig rij ik door de groene long rond St-Omer (parc naturel des Caps et des Marais) en stop in een merkwaardig gehucht: Fumeurs des Sapins nodigt uit voor een frisse cola. Noch dennen noch geuren te bekennen (nominatief dwaalspoor!).
Bij raadpleging van mijn kaart nader ik La Coupole, de bunker van waaruit Hitler met V2’s Londen wou vernietigen. De receptie brengt reeds een idee wat bij een bezoek te verwachten, maar geen tijd-alleen een stempel op mijn fietskaart.
In Wizergues steek ik de Aa over. Deze naam heeft voor mij doorgaans een andere betekenis. Een golvende weg langs Setgues leidt naar Lumbres. L’Eglise wijst 2u30 en bij le boulanger: pain aux raisins met ne cola: repos (geen siësta)! De D215 is vlug gevonden en verkeersluw bol ik door het Parc naar Nielles-les-Bléquin, een charmant dorpje. Enkele kapkes op de kaart verraden naderend klimwerk: 4km gestaag omhoog naar Vieil-Moutier en een prachtig panorama als soelaas. Een duik naar Desvres is de compensatie.
Een zacht golvende baan leidt naar Samer (8km), richting kust. Van op een top knipoogt in de verte Boulogne. In de plaatselijke pharmacie koop ik de gevraagde medicatie voor Pascaline (1/2 prijs). Een bord Hardelot-16km geeft de strijder moed. De D216 wordt drukker naarmate de kust nadert. In Nesle sla ik rechts af op het fietspad langs de D940 Boulogne-Etaples. Bij het volgende rondpunt flikkert Hardelot-Plage en de Av François 1. Geurige pijnbomen begeleiden me naar Hotel Régina: 124 km. Het is 18u en Georges met in zijn zog het Heusden eskadron, komt na de verkenningsrit, ook op de parking gebold. Hartelijke begroeting.
Samen met Walter installeren we ons op de kamer. Bij het pijpje en een cola op het terras bespreken we onze belevenissen. Tegen 19u30 verzamelen we voor een kleine receptie en daarna serveert de kok een patéschotel en baarsfilet. Bij een ondergaande zon boven de sparrenkruinen daalt de rust over de SK Heusdenfamilie. Morgen wacht een ferme uitdaging.

Zaterdag 15 juni
Stralende Opaalse zonnestralen boren door het gordijn. Het belooft een prachtige dag, ondanks de sombere weersvoorspelling ( in Vlaanderen regent het…tant pis!) Walter schuift zachtjes naar het terras en sluit zijn verkwikkende nachtrust af met een geurig pijpje, de prille pijnboomaroma’s negerend. Ik krijg vrije toegang tot de badkamer.
Om 8u, bij het ontbijt, niets dan opgeruimde, blije gezichten: een clubuitstap vormt toch een aparte belevenis. Bij sommigen heeft "de fireworcks" de slaap wat verstoord, een voetnoot in deze stressloze oase van stilte en rust.
Tegen 9u maken de 2 groepen zich klaar voor de dagschotel. Marc verzamelt zijn uitgebreide "B-ploeg" voor een toeristische tocht richting Etaples en een doorsteek naar de baai van de Authie in Berck. Hij hoopt zeehonden te spotten! Georges (Geo) en Danny monsteren de krijgers van "A-ploeg" en beloven een "golvend tochtje op rustige wegen", volledig op gps uitgewerkt. Cyriel, Monique, Walter, Vero, Arnold, Hilde en ikzelf stellen het volste vertrouwen in de "baankapiteins". Goede vaart!
Van bij de start, tussen de pijnbossen zit de sfeer er goed in tot bij het buitenrijden naar Condette de gpssen elkaar tegen spreken. Na enig gekruid overleg beslist Geo en Danny legt er zich bij neer: "Ik ben niet de baas, trek uw plan." Hiërarchie is meteen duidelijk voor de ganse rit. Het prachtig kasteel van Hardelot sluit terug de gelederen. Via een steil baantje naar St-Etienne/Mont openbaart zich in de diepte Boulogne. Mooi! Een ferme afdaling leidt naar een doodlopende weg, maar Geo ment zelfverzekerd het bos van Boulogne binnen. Ik en Cyriel aarzelen, maar de prachtige baantjes doorheen dit "Fôret domaniale" ( 6-7 km) overtuigen ons rap. In Bellebrune komen we terug in de beschaving. Een vergezicht op de kerk van Alinctun lijkt op een postkaart.
Links, rechts en voor duiken scherpe hellingen op. Geo glimlacht: "Over die ruggen moeten we over" 8 à 10% van de "Col des 4 Vents" trekt de groep aan flarden. Tot mijn verbazing ben ik bij de beteren. Enkelen staan te voet, met of zonder excuses. Boven wordt de schade opgemeten: "Zware kost, niet verwacht!" Een lange recht weg over een plateau leidt naar Longueville.
Het loopt reeds naar de middag en sommige magen beginnen te knagen. Geo improviseert een stop in Surque bij Pascale in de "Lala". Deze bar-tabac, het centrum van de commeren, voorziet in al onze noden. Argeloos merk ik tegen Cyriel op dat we slechts 40km gebold hebben. Hij trekt veelbetekenend zijn schouders op en wijst naar Geo. "Hij beslist".
Met nieuwe energie pakken we een stevige tobogan aan: op en af naar Haut-Loquin en Alquin. Ik herken de weg, 2 jaar geleden heb ik hier ook "genoten". Richting Zudausque gaat het serieus bergaf en Walter en ik compenseren en genieten van een forse snelheid. In het dorp wachten we op de rest. Niemand, Walter wordt een beetje ongerust: "Wat nu, kent gij de weg?" "Bah ja". Toch rijden we terug en aan een grindweg rechts wacht Geo ons op. Schoorvoetend volgen we de kapitein. Een Abbaye N.D. in Setques kondigt terug asfalt aan. In Esquerdes herken ik mijn passage van gisteren.
We volgen de vallei van de Aa richting Thérouanne tot de gps een nieuwe dreef-gravéweg beveelt. Na wat losse bebouwing openbaart zich een eindeloos slingerend pad (5 km???) naar richting windmolens. De eerste oprispingen komen naar boven: "Is dit een cyclotour of vtt?". Uit het niets duikt er toch een baan op en warempel ook een café. Avroult, godvergeten dorp, lijkt een hemels oord. Bij een frisse versnapering wijst de klok 16u en we hebben 80 km. De patron kijkt ongelovig wanneer hij onze eindbestemming verneemt.
Maar toch, met frisse benen bergop naar Fauquenbergues. Geo stelt dat we nu fors afsnijden via een vtt-pad geen verrassing meer, maar toch! De dreef gaat over in een tractorslag met 2 diepe sleuven, gevuld met plassen en dit over 4-5km tussen bieten en maïs. Gezaag en geklaag alom Geo rijdt voorop en hoort het gelukkig niet. "Dit kan niet meer!" Onder een troosteloze Christus op zijn kruis suggestiever kan ons verslagen gevoel niet weer gegeven worden versmelten we terug tot een groep. Waar blijft Cyriel? Na 20 min arriveert hij met Monique: "Plat gereden!". Uiterlijk kalm, binnen stomend!
Geo overschouwt en we trekken verder van dorp naar heuvel: Zoteux, Bezinghem enz. Ik beken tegen Walter: "Het hangt al ferm mijn kloten uit." Hij zwijgt gelaten. Plots passeren we een gehucht: La Vedette. Een foto geeft me terug moed. Ik hervind mijn benen en klim weer menselijk naar Bout-de-Haut: prachtig pano. Even verder richting Harlinghen valt de gps uit. Met wat kunst en vliegwerk blijven op de route.
We naderen Nesle en Cyriel sommeert voor de kortste weg. Geo stopt bij een weg voor keien en laat de keuze. Kort is lang genoeg en hobbelen kilometers lang over de stenen tot een afdaling van 10% toe. In de verte, achter me, ontwaar ik een groepje te voet. Het lijkt eindeloos tot de baan naar Neuchatel. Geo wacht ons glimlachend op: de vtt-strijd is gestreden. We rijden onder autostrade door naar Nesle. Even verder wenkt Hardelot-Plage. Om 19u15 bollen we hotel Régina binnen: 135 loodzware kilometers. Het bestuur en de B-groep halen opgelucht adem. Wij ook!
Na de eerste commentaren keert de sereniteit vlug weer. Brigitte evalueert gevat: "Gelukkig was Geo op pad met krijgers van geen kleintje vervaard!" Bij een biefstuk-frites valt alles weer in de plooi en geniet elk clublid van zijn rijke ervaring tijdens deze fijne fietsdag.
Bij een frisse pint wordt er door de meesten nog wat bijgeschaafd en geplamuurd, maar Walter en ik kiezen voor recup op ons terras en overlopen nog eens de onwaarschijnlijke, onvergetelijke vtt-cyclotocht door le Pas-de-Calais. Bonne nuit SK. Heusden!!!

Zondag 16 juni
Bij het ontwaken bemerk ik Walter al op het terras, rustig genietend van zijn ochtendpijpje: " ’t Is zalig hé!" Snel komen we tot de dagorde; inpakken, want de club vertrekt deze namiddag naar huis. Ik geniet met veel genoegen van een extra dag. Dit neemt niet weg dat ik ook in gang schiet, mijn overtollige bagage kan mee met Brigitte en het allernoodzakelijkste voor de terugweg morgen, schik ik in mijn rugzak.
Tijdens het ontbijt komen Geo en Danny nog eens terug op gisteren: "Ge moet uw cycloparkoer controleren op internet. " "Ja, de volgende keer en smakelijk." Walter maakt ook zijn beklag: " Ik heb nog gene m2 water gezien en we zitten aan de zee". Hij wordt op zijn wenken bediend want Marc organiseert straks een wandeling naar de dijk van Hardelot-Plage.
Om 9u15 vertrekt Geo met 4 overgebleven krijgers na "la bataille de samedi" voor een klein ritje naar Boulogne. Hij belooft rustige, berijdbare wegen! Ik vertrek de andere richting door het bos van Hardelot naar de D940 richting Etaples. Een gescheiden fietspad duidt 15km aan. Een nijdige tegenwind doet mijn planning herzien: de baai van de Somme zal deze van de Authie worden. Voorbij Camiers komt een grote begraafplaats in zicht: Etaple Military Cemetry van de Groote Oorlog. De massa witte graven maken een geweldige indruk. In een gewijde stilte neem ik enkele foto’s.
Even verder, op de kade van de Conche word ik verwelkomt door enkele viskramen: bienvenue Etaples. Het stadje zegt me niet veel en steek de rivier over. De jachthaven verschuilt zich in een nevelige waterdrom, de horizon in dichte bewolking. Le Touquet rechts laat voor straks en mik op Stella-Plage. Na enkele km rij door le centre naar de dijk. Weinig beweging, alles vlug bekeken en rap verder weer door le centre. Rechts af kom ik dra in Merlemont, laat de plage waar ze is en stop bij een enorm pretpark Bojatelle: joie en fun voor jong en oud!
Onder ferme tegenwind passeer ik het bord "Berck". Een kerk rechtsaf trekt direct mijn aandacht. Binnenin herinneren enkele maquettes van vergane vissersboten aan de oerkracht van water en wind. Piëteitsvol steek ik een kaarsje aan voor St Jean-Baptiste, de patroonheilige van de vissers van Berck.
Een grote boulevard leidt pal naar Berck-Plage. De onbekommerde toeristen in de winkelstraten contrasteren enorm met authentieke vissersdorp. Op de dijk jaagt de zeebries en middagzonnestralen de temperatuur naar zomers niveau. Deze copie Blankenberge interesseert me niet veel en na wat zoeken bereik ik waarvoor ik gekomen ben: de baai van Authie! Machtig! Sensationeel. Een enorme watermassa scheidt de 2 oevers van de monding. Een nog groter monster (het Kanaal) zwelgt bij hoge tij als het ware deze rivier op. Ik kijk en geniet maar mis de kers op de kaart: geen "phoques" op het strand. Ik moet het stellen met didactische borden omtrent de zeehonden. Het hoge tij verknalt de pret! Bij "Loisirs et Sports" haal ik mijn stempel en geniet tijdens mijn middagpauze van de fratsen van 3 kayakkers tijdens hun oversteek van de baai. Spannend!
Het loopt nu tegen 13u30 en met een stevige por in de rug bol ik naar Montreuil − 17km. Ik ontdek een mooi, verzorgd stadcentrum en een knusse Grand" Place met Mar. Foch, de niet-onbesproken bevelhebber in WO I, prominent aanwezig. Aan de overkant domineren de Kerk, mairie en de Hermitage (nu een hotel-Spa geworden) de oude herenhuizen rondom. Achter mij wenkt Vauban, niet de strateeg maar een cremerie. Bij een bananasplit oogt het stadsbeeld nog mooier.
Via een steile kasseiduik richt ik terug op Etaples − 10km. Een rustige weg leidt door de vallei van de Canche via Beutin. Ik steek terug de rivier over, deze keer onder een stralende zon-wat een contrast met deze morgen! Deze keer gaat rechts naar Le Touquet via het vliegveld "Paris-Plage". Na 5km openbaart het Hermitage getransformeerd in een mondain winkelcentrum. De chique druipt er af; wat een contrast met de rest van de côte! Ik vervolg tot aan de dijk met de wereldgekende "Enduro-Plage". In het centrum noopt een zone piëtonne me mee te kuieren met de toeristen. Aldus passeer ik de "Red Fox", jaren geleden ons hotel, nu gedegradeerd tot optiekzaak. Ik ontsnap deze meute en via een prachtig pad bereik "l’Estuaire de la Canche", deze keer bij ondertussen laag water. Enkele medegenieters fotograferen me voor de eeuwigheid in dit uniek stuk natuur. Terzijde hoor ik de opmerking dat ze de Vlamingen liever verloren dan gewonnen hebben: "Ze kopen hier alles op!" Via le centre hippique laat ik mooiste strand van achter me.
In Etaples duwt de nw-ster me vlot terug naar Hardelot. Als afsluiter bol ik tot op de dijk met uitzicht op een enorm strand: Hardelot-Plage. Wat een contrast met onze kustbeleving: één bistro "L’Océan", matig bemand en villa’s belle epoque en appartementen 7-hoog. Enkele zeilwagens op het strand zorgen voor afleiding. Op het uiteinde van de dijk staat afgewerkte nieuwbouw en borden met bouwprojecten getekend "Compagnie le Zoute". Zou baron Lippens deze kust ook willen kolonialiseren?
Het is 18u en eindig mijn leerrijke, prettige uitstap van 112km. Hotel Régina ontvangt me in alle rust. Op mijn gemakske geniet van kabeljauwschotel en américain met frites. Met een dame blanche sluit ik mijn verblijf aan de Côte d’Opale af.

Maandag 17 juni
Zachte zonnestralen nodigen om rustig te ontwaken en nadien op het terras om te genieten van de frisse stilte: de pijnbossen produceren levenselexir! De eigenaar hanteert reeds borstel en schop voor grote zomerschoonmaak; hij salueert enthousiast. Mijn bagage is snel ingeladen in de rugzak. Een exquis ontbijt verwelkomt me: energie voor de terugtocht. Ik reken af voor mijn suplementaire overnachting, niet goedkoop maar profiteren zolang we kunnen! Het is 8u30 en de patron begeleidt me naar fietsstalling. Mits enkele foto’s voor de ingang nemen we afscheid. Au revoir!
Een zachte meewind duwt me vlot landinwaarts via het dezelfde traject als de heenrit . Voorbij Samer kan van op een côte met het panoramisch zicht op Boulogne afscheid nemen van de Côte d’Opale. Desvres laat ik links en neem direct de Mont Hulin, de inleiding van resem côtes zonder naam. Bij nader inzien bol ik evenwijdig met het parcour van Geo, maar minder zwaar. Van in Nielles-les-Béquin geniet ik van zachte afdaling naar Lumbres. Alles verloopt naar wens. Ik passeer in Setques de abdij en kruis een grindweg, gekend sinds zaterdag (hé Geo!). La Coupole laat ik rechts en neem de richting Blendecques: bijweg om St-Omer te vermijden.
Het loopt naar de middag: dorst en honger dwingen voor een stop. Bistros niet te bespeuren, gelukkig vult een paysan mijn "gourde" met fris water. Op een bank spoel ik mijn koekskes door mijn droge keel. Mijn kaart meldt goed nieuws: Clairmarais, het Unesco-moeras, ligt naast me en de baan naar Cassel lacht me toe. Ik volg tot Le Nieppe, sla rechts af naar Staple en beland terug op het parcours van vrijdag. Even verder negeer ik opnieuw de Casselberg en de Catsberg. Na Meteren volgt Bailleul en België wenkt. Loker met de Scherpenberg vormt de laatste hindernis en dan, via Dikkebus, de duik naar Ieper.
Ik bol linea recta naar het station en slaag erin om via de automaat een ticket incl fietskaart te kopen. De wachttijd (45’) passeert vlot dankzij een mini-citytrip langs de Lakenhalle en de Menenpoort. Om mijn ego te strelen neem ik een foto van de torenklok: kwart voor drie. Van een vlotte rit gesproken. Klokslag 15u30 kan ik me op advies en met toestemming van de conductrice in 1e klasse zetels neervlijen voor een comfortabele afsluiter naar St-Niklaas. Om 17u kan ik mijn verhaal vertellen aan Pascaline, mijn belevenissen met SK.Heusden in haar "pays natal": la Côte d’Opale.
Zelf heb ik fantastisch genoten van dit nieuw avontuur met fietsclub SK.Heusden. Zoals steeds werden de verblijfsorganisatie , de logistiek en "fietsparcours" weer voortreffelijk georganiseerd door het bestuur. Tijdens dit verblijf heb ik sommige clubleden beter leren kennen en appreciëren maw. een ontspannend sportief en sociaal totaalpakket.
Ik herhaal de slotzin van Brigitte-weergeven via e-mail, charmezanger verhinderde de speech:
"SK.Heusden is fier om met 20 leden op fietsvakantie te trekken voor ontspanning en goede luim voor jong en oud. Wie doet dit ons na???"
Dank u en tot de volgende!!!!

Naar boven