Klaar voor een bisnummer

Als titelverdediger (wat een woord) kon ik het me niet permitteren zonder doel(en) aan het zomerseizoen 2015 te beginnen. In 1ste instantie dacht ik aan nog een extra klassieker (5 stuks tot op heden) maar het programma van Le Champion raadplegende constateerde ik dat ik hiervoor de grens over moest. Voorlopig geen optie wegens te weinig tijd en teveel tijdverlies voor en na. Waarom dan niet nog eens Vlaanderens Mooiste, dacht ik ? Na mijn laatst verreden editie van 2011 (de allerlaatste met Muur en Bosberg en aankomst in Meerbeke) wou ik eens proeven van het vernieuwde parcours (uiteraard aangepast aan de wielertoeristen) waarover al zoveel te doen geweest is. Zo gedacht, zo gedaan. Op 31/12/14 schreef ik me in voor dé Ronde van Vlaanderen. Volle moed begon ik aan de opbouw middels een aantal WBV- cyclotochten. Driewerf helaas, op 10 januari word ik overhoop gereden door een (uiteraard) onvoorzichtige automobilist.

Een zware schouderkneuzing, een pijnlijke knie en heup zijn mijn deel. Gelukkig constateert men geen breuk(en) op de spoed van Jan Palfijn. Na een grondig onderzoek bij de kiné mag ik de volgende weken verder blijven fietsen maar enkel op souplesse. Tja, zo kan ik geen RVV -conditie bekomen dus leg ik mijn focus op de middenafstand (140km). Gaandeweg bemerk ik dat de conditie begin april al bij al nog zo slecht niet is dus besluit ik voluit voor een 2de titel op rij te gaan. Onderweg neem ik nog, de ten zeerste aan te raden, Paris-Roubaix VTT (waarover ik reeds uitvoerig berichtte) in mijn programma op.

Het doel voor dit jaar was echter beter doen dan vorig jaar. Ik wou vooral (aan mezelf dan) laten zien dat ik geen lucky shot of one-hit wonder ben. Maar niemand hoeft zich zorgen te maken hoor, tot zolang ik maar geen 7x na mekaar win zoals mijn vroeger idool L.A. ? De schade beperken, anticiperen, een kloof(je) proberen slaan, ... alle ingrediënten waren net als vorig jaar weer voorhanden ... Alles ging zoals gepland ... tot ik op 22 juni een vreselijke klap te verwerken kreeg toen mijn goede vriend en collega Ronny Bracke uit het leven gerukt werd door een tragisch verkeersongeluk. Op 8 dagen na waren we leeftijdsgenoten, samen naar zowel kleuter, lagere als middelbare school geweest. Sinds begin dit jaar waren we ook collega's bij mij op kantoor. Die fatale dag zat ik op hem te wachten voor een gezamenlijk klantenbezoek ...

Ongelofelijk wat een impact zoiets heeft op een mens. Tot op vandaag zit dit diep in mijn collectief geheugen gegrift en ik vrees dat het er niet snel uitgaat. Maar, hard maar waar, het leven gaat voort en deze titel draag ik dan ook postuum aan mijne maat op. De lijfelijke miserie die ikzelf en Kathleen (operatie sinussen en val met gebroken ribben) te beurt viel verzinken hierbij uiteraard in het niets ... Bij het (proberen) verwerken helpt ook vooruit kijken en zodoende overweeg ik om vanaf volgend seizoen opnieuw de bestuursrangen van SKH te vervoegen. Uit liefde voor de club en om de toekomst mee te helpen veilig stellen. Uiteraard gaan we in ruime mate proberen rekening te houden met de wensen en verzuchtingen van de leden, aan het bestuur om hieraan de juiste invulling te geven. Deze mooie club verdient een (mooie) toekomst, laten we daar met zijn allen (met een beetje respect voor mekaar) samen aan werken.

Didier Scheire