Limburgs Mooiste
(Amstel Gold Race)

FLEXPOINT LIMBURGS MOOISTE (AMSTEL GOLD RACE) - ZAT. 25 JUNI 2011.

Iedereen kent zijn klassiekers maar ik wil ze ook effectief allemaal fietsen. Zodoende stond ik, samen met ’partners in crime’ Michel Mulkers en zoon Frederik, op zaterdag 25 juni jl. aan de start van "Limburgs Mooiste" in het Avantispark te Heerlen (Nederlands Limburg). Na Parijs-Roubaix, Ronde van Vlaanderen en Gent-Wevelgem was de Amstel Gold Race voor mij persoonlijk de 4de klassieker van Le Champion, de overkoepelende organisatie van het klassiekersbrevet.

Ingeschreven in februari, hotelletje gezocht en gevonden vlakbij de Cauberg in Valkenburg voor ons en de begeleidende ladies Eliane en Kathleen, stonden we die zaterdagmorgen om 6u15 aan de start van een nieuw fietsavontuur. Mooi verspreid over 260km en 34 bijna onbekende hellingen. De weersvoorspellingen waren zoals het weer zelf, wisselvallig en geen streep op te trekken. Een ding stond vast, een ’regenbacheke’ zou geen overbodige luxe blijken. Starten deden we wel droog en dat bleef de eerste 30km ook zo.

Twee lussen hadden we voor de boeg. De eerste (blauwe lus) was 110km lang met 12 hellingen en 732 hoogtemeters. De "Kaffeberg" was hierin de steilste met een max.stijging van 9,9 procent. Oh ja, het was inderdaad beginnen regenen na 30km en het zou niet snel stoppen.

Ons plan was om zeker voor de middag aan de 2de rode lus van 160km te beginnen. Tot daar zaten we perfect op schema. Die 2de lus was een kleppertje hoor, 160km lang met 22 hellingen en een niveauverschil van 1567 hm . Zwaarste brok in dit deel van het parcours moest de ’Camerig’ worden, een helling van 4.570 meter lang met een max.stijging van 8,3 procent. Een helling (1 van de weinige) die trouwens ook door de profs beklommen wordt.

Aangezien we gestart waren dicht bij het 3-landenpunt (Nederland, België en Duitsland) gingen we in de 2de lus de Duitse grens over voor 3 zware beklimmingen boven de 12 procent. Jammer genoeg mochten de organisatoren Belgie niet binnen wegens te veel zwerfvuil in het verleden, anders hadden we de prachtige Voerstreek ook aangedaan. Maar in het prachtige fietsparadijs van Zuid-Limburg en Duitsland met autoluwe wegen ligt er ook genoeg lekkers, dat hebben we wel ondervonden. Buiten de dorpskommen van kleine dorpjes en heel af en toe een drukkere baan denk ik geen 5 auto’s gezien te hebben. Een verademing in vergelijking met hier bij ons waar we constant dienen te waarschuwen (auto voor, auto achter, ...) voor tegen- en/of achterliggend verkeer.

Behalve de (gevaarlijke) afdalingen kan ik jullie ook melden dat het gene meter plat was, dat de hellingen mooi verspreid lagen over het parcours, dat de onbekende klimmetjes meestal de lastigste zijn en dat we ons madammen door omstandigheden 2x gemankeerd hebben. Gelukkig hadden we telkens zelf genoeg mondvoorraad mee en waren de bevoorradingen zelf vrij goed verspreid ... en vooral deugddoend. Dat het weer maar zus en zo was namen we d’er maar voor lief bij. De voldoening aan de finish was er zeker niet minder om.

Wat kunnen we besluiten ?

  • Dat "Limburgs Mooiste" enkel geografisch een grensgeval is.
  • Dat er ook zonder bekende kleppers als Cauberg, Keutenberg, Sibbergrubbe,... meer dan genoeg klimwerk voor handen is.
  • Dat de zwaarte van de hellingen aangeduid worden met "kip" (kliminspanningspunten).
  • Dat er uiteindelijk 265km op de teller stond en er in de 2de lus nog een klimmetje extra zat waardoor we 35 ipv 34 hellingen voor de wielen geschoven kregen. Nu ja, op 1-tje meer of minder kijk je op de duur niet.
  • Dat net als in de 11-steden het weer niet echt meewou.
  • Dat vooral baron Michel zichzelf dit keer overtroffen heeft door alweer een classico aan zijn palmares toe te voegen. Krijgt hij hierdoor trek in nog meer ?
  • Dat, als je na zo een monstertocht de finish bereikt, kippenvel nooit ver weg is.
  • Dat we een nieuwe (kleine) pagina bijgeschreven hebben in het grote wielerboek, samen met 14.307 dapperen.

Ook in naam van Fred en Mikele,

Didier.


Naar boven