In Memoriam

Roger Bostijn

6/07/2009



Wij melden jullie het overlijden van de heer Roger Bostijn op maandag 6 juli 2009. Roger was sinds enkele jaren lid van onze club, vroeger was hij bij de "Romaintjes" Wij bieden zijn zoon Patrick en familie onze oprechte deelneming aan. S.K. Heusden


Arlette Van Haecke

7/06/1948 - 22/10/2008



Op 22 oktober ontvingen wij het droevige bericht. Arlette was die morgen overleden na een hopeloos gevecht tegen haar ziekte. Wie had ooit durven denken dat iets wat een onschuldige verkoudheid leek zo’n tragisch gevolg zou hebben. En alhoewel we wisten dat het de laatste weken niet zo goed meer met haar ging komt dit afscheid zeer hard aan. Als er iemand was die dit niet verdiende dan was het Arlette.
Haar gezonde levensstijl, fietsen, lopen, turnen, ... het heeft niet mogen baten.
Velen zullen zich Arlette herinneren als een lieve dame, altijd vriendelijk en eenvoudig. Iemand die kon genieten van het leven. Een verre reis, een fietsvakantie of een weekje naar de Ardennen, zij genoot er met volle teugen van.
Samen met haar echtgenoot Willy werd zij een zevental jaren geleden lid van S.K. Heusden. "Leren fietsen" moest ze niet. De Ronde van Corsica, cols in de Alpen, de Rocky Mountains in Canada, de Ronde van Noord-Vietnam, een trektocht in Nieuw-Zeeland ... en nog veel meer stonden reeds op haar palmares.
In eigen streek werd zij laureaat van het Oost-Vlaams klimbrevet.
Samen met S.K. Heusden fietste zij in 2002 naar Gerardmer. Ook aan de uitstap naar de Moezel beleefde zij veel plezier. Arlette was steeds aangenaam gezelschap.
Zij fietste veel en haar naam was steevast terug te vinden vooraan in het clubklassement.
Ook voor de hulp bij onze organisaties konden we steeds bij haar terecht. Willy helpen op de controlepost, afwassen, boterhammen klaarmaken, ... Steeds zei ze: "’t es mien al geliek wa da ’k moe doen".
En nu, nu blijft alleen de herinnering.
Net nu je zou stoppen met werken en nog meer zou kunnen genieten van reizen, fietsen, je kleinkind… wordt dit alles je ontnomen. Wij hadden je zo graag nog lang bij ons gehad. Het heeft niet meer mogen zijn.
Wij bieden Willy, Nadia en Rivino ons oprecht medeleven aan.

Sportkomiteit Heusden.


Edy Van Hoecke

19/05/2007



Edy is niet meer ... in ons midden.

De naam "Van Hoecke" kent niet iedereeen.
Als we echter spreken over “Edy den beenhouwer” weet menig wielertoerist onmiddellijk over wie we het hebben.
Samen met zijn echtgenote Monique fietste hij al meer dan 25 jaar bij S.K. Heusden.
Aanvankelijk alleen bij onze familiale afdeling. Door het vele werk in de beenhouwerij kon hij zich enkel op zondagnamiddag vrijmaken. Maar ... elke zondag was hij op post.
Niet te verwonderen dat hij meerdere keren clubkampioen werd. Hij was de "keizer" van onze familiale afdeling.
Na het stopzetten van zijn beroepsactiviteit begon Edy pas echt te genieten van het fietsen. Aangezien onze familiale afdeling op dat moment werd afgeschaft vroegen hij en Monique een vergunning aan bij Wielerbond Vlaanderen.
In het begin fietste hij enkel de kleine ritjes in de omgeving. Doch hij kreeg de smaak te pakken. Tijdens de week al eens een permanente fietsen. Ook de grotere ritten, maar, rekening houdend met zijn heup, nooit boven de 150 km.
Plots kwam hij ook bij de B.W.B.’ers in de top van het klassement te staan.
En, twee jaar geleden ging hij er helemaal voor ... om samen met Monique clubkampioen te worden. Zijn droom werd waar en op het clubfeest in 2005 werden zij daarvoor op passende wijze gehuldigd. Hij was gelukkig met deze prestatie maar "één keer is genoeg geweest" zei hij.
Verder blijven fietsen, ja, maar niet meer om de eerste te zijn. En aangezien ze alles samen deden, ook het huishoudelijk werk, was er tijd genoeg om te fietsen.
Edy was ook altijd de eerste om een handje toe te steken bij de organisaties van onze club. De bevoorrading van de veldtoertochten, stempelcontrole, controle van de uitpijling,We moesten het soms zelf nog niet vragen of hij zei al: "’k zal ik dat wel doen".
Ook voor het uitdelen van de clubblaadjes mochten we steeds op hem rekenen.

En opeens is alles voorbij ...
Op 19 mei tijdens de fietstocht te Zelzate sloeg het noodlot toe.

Dat wij zo vroeg zouden moeten afscheid nemen van Edy had niemand verwacht. We wisten wel dat hij problemen had met zijn heup (waaraan hij begin dit jaar nog werd geopereerd) maar anders hebben we Edy nooit over iets horen klagen.
We zullen u missen Edy! En zeker niet alleen voor uw hulp.
Op zulke momenten staan we er pas echt bij stil en beseffen we maar al te goed hoe kwetsbaar we zijn!

Wij bieden Monique, Annick en Yves, Jens en Eline en familie onze oprechte deelneming aan in de rouw die hen zo diep treft.

Edy,
Een hand, een woord,
een lief gebaar doen zo goed
als je iemand die je liefhebt, verliezen moet.
De lege plek, het doet zo’n pijn,
Maar in mijn hart zal je altijd bij me zijn.

Niemand die het weten kan
hoeveel ik van je hou.
Niemand die me troosten kan
in mijn verdriet om jou.
Niemand die begrijpen zal
hoe vreselijk ik je mis.
Niemand die beseffen zal
hoe erg die pijn wel is.

Monique


Michel De Corte

16/04/2005



Een rustig fietstochtje te Merelbeke op zaterdag 16 april. Nog slechts 4 kilometer af te leggen. Plots werd Michel onwel en kwam daardoor ten val. Medische hulp mocht niet meer baten. Hij overleed op 22 april in het U.Z. te Gent.
Veel wielertoeristen waren aanwezig op de begrafenis op donderdag 28 april. Een kleine troost en een hart onder de riem voor echtgenote Françoise en zoon Steve.

Iedereen zal hem wel kennen als de man van de permanente routes. Hij hield ervan, aan een rustig tempo te fietsen en te genieten van de omgeving, eens te stoppen en een praatje te slaan. Bij Arlette en Emiel van café De Roos te Gentbrugge was hij een graag geziene gast.
Michel was reeds vele jaren wielertoerist en fietste vroeger ook Paris-Roubaix en andere buitenlandse ritten. Doch de grootste prestaties kwamen er pas nadat hij vervroegd op rust was gesteld.
Zo fietste hij in 2003 - een belofte die hij nakwam ter ere van zijn moeder die toen 100 jaar zou worden - meer dan 100 keer de Pardassenroute en werd alzo vaste klant bij Patricia en Lucie.
Het was ook Michel die vanaf toen het pijlen van deze route - en later ook van de Zomerliefroute - voor zijn rekening nam.

Aan alle meerdaagse uitstappen van de club beleefde hij enorm veel plezier, zoals vorig jaar nog in de Pyreneeën. Daar fietste hij zeven dagen op zeven in de bergen. o.a. de Soulor, Aubisque, Aspin en Tourmalet. Als tussendoortje heeft hij ook de Puy De Dôme overwonnen.
Toegeven, Michel was een fantastische fietser en kameraad. We zullen hem zeker missen, binnen de club en ver erbuiten.


Eric Bracke

5/02/2005



Eric heeft, met zijn broer, zijn kinder- en jeugdjaren doorgebracht op de Oude Bareel in Sint-Amandsberg. Zijn sociale ingesteldheid kreeg hij grotendeels van huisuit mee, maar ook deels via de Chirojeugdbeweging, waarbinnen hij later chiroleider werd. Zo kwam hij in contact met zijn latere vrouw Hedwige, die chiroleidster was in Destelbergen.
Gehuwd in 1976 is het jonge echtpaar zich drie jaar later in Heusden komen vestigen in de Moerenakker. Samen met de hele familie hebben zij heel wat meegewerkt aan de bouw van hun mooie woonst. Met zijn praktische aanleg zette Eric zich in bij heel wat aspecten van de nieuwbouw, zoals de fundering, de riolering en de dakbedekking. Geschoold in de Kunstacademie te Gent, ontwierp hijzelf het concept van zijn tuin, die ze samen aanlegden. Hij was zich heel goed bewust en prees zich gelukkig dat zijn beroep tevens zijn hobby was. Met veel vakkennis verzorgde hij enthousiast de lay-out van het tijdschrift "Harmonienieuws", het contactblad van de plaatselijke harmonie. Ook voor andere vormgevingen van drukwerken deed men beroep op de grafische talenten van Eric. Zo ontwierp hij ook de voorpagina van het Eskaatje (clubblad SK Heusden) en het labellogo van de PCRS (Oost-Vlaanderen).
Voor zijn kinderen was hij destijds een enthousiaste speelkameraad, die hen later bij de schooltaken steeds spontaan met raad en daad bijstond. Zij beleefden aan vader een lieve papa en een enthousiaste supporter, letterlijk "ondersteuner" van zijn kinderen.
Hij was iemand die met fijne humor en soms heel scherpzinnig kon repliceren. De nodige geestelijke ontspanning en lichamelijke inspanning beleefde Eric via zijn lidmaatschap van wielerclub SK Heusden. Het was in dit kader dat hij in 2000 een zwaar ongeval kende, met aanslepende gevolgen vandien. Sedert zijn ongeval geraakte ook het bedrijf waar hij tewerkgesteld was in de problemen en er volgden donkere periodes van geneeskundige behandeling tegen een onheilspellende ziekte.
Toen zijn ziekte de laatste weken onrustbarend ernstig werd, nam hij heel zijn toestand realistisch onder ogen, ondanks zijn veel te jonge leeftijd om zijn gezin en familie te verlaten. Met onvoorstelbare moed en openheid maakte hij alles bespreekbaar. In al zijn pijn en lijden bleef hij bewonderswaardig rustig en aanvaardend. In het "Doosje vol geluk" dat hij gekregen had van zijn dochter Antje, vond hij elke dag een wenk, een inspiratietekst om aan elke nieuwe dag die hem nog gegund werd wat inhoud en warmte te geven, en zijn directe omgeving zelfs te bemoedigen.
Zoveel leed en lijden, verhuld achter zoveel moed en sterkte, werd brutaal en onverwacht afgebroken.

Naar boven